[MS] Sunset (Parody II)

posted on 19 Jun 2012 16:38 by kyodai-cs
 
 
เอนทรี่นี้ เป็นส่วนหนึ่งของโครงการโรงเรียนลูกบาศก์
 
 
*หมายเหตุ อีเวนท์นี้เป็นอีเวนท์ Parody จาก
 
และมีไทม์ไลน์ต่อจากอีเวนท์
 


Timeline : 23 พฤษภาคม 2555
 
ตัวละครที่เกี่ยวข้อง : นรรัตน์ พิชัยยุทธ (เนียร์) รุ่น5 , อชิระ เชษฐ์ตระกูลวงศ์ (ไข่หวาน) รุ่น3 , ทะเล ตะวันรอน (ทะเล) รุ่น5
 
 
 
 
เป็นครั้งแรกหลังจากที่ได้เจอ
 
 
 
ที่รู้สึกร่างกายมันสั่นไหวและราวกับจะส่งเสียงอะไรบางอย่าง
 
 
 
สายตาแบบนั้นที่เพิ่งจะเคยได้พบเห็น.........



 
 
โอเอ็มจี นี่เรามัวแต่ดูยูทูปจนลืมเวลาเหรอนี่!
 
 
เด็กสาวในชุดนักเรียนม.ปลายเจ้าของเส้นผมสีน้ำตาลโกโก้ยาวประบ่าซึ่งมัดเป็นหางม้าสั้นๆที่กระเซิงเล็กน้อยตามเวลาที่ผ่านไปเดินลงจากห้องสมุดด้วยความเร่งรีบ มือหนึ่งถือกระเป๋านักเรียนสีดำเอาไว้ ส่วนอีกข้างหนึ่งก็ยกขึ้นมองดูเวลาบนนาฬิกาที่บอกเวลาว่าเย็นมากแล้ว
 
 
ดีนะที่วันนี้ที่ไม่มีใครชวนไปไหน แต่กลับบ้านเย็นขนาดนี้รถติดมหาประลัยแหงๆ
 
 
นรรัตน์เดินมาตามทางเดินที่จะพาออกไปยังหน้าโรงเรียน แสงแดดยามเย็นทอประกายสีส้มแดง ดูสวยงาม และมีบรรยากาศคล้ายกับฉากหลังของคลิปเต้นใครซักที่เธอเพิ่งดูมาตะกี้เลย
 
 
เฮ้อ...ฉากแบบนี้ถ้าจัดแสงจัดพร็อพดีๆ ถ่ายคอสซักเซ็ทก็ไม่เลว.....
 
 
เด็กสาวคิดเล่นๆอย่างไม่ได้จริงจังอะไรนัก ถึงเธอจะชอบดูรูปคอสเพลย์หรือไล่เก็บคลิปเต้นโคฟโดนๆ แต่จะให้มายืนถ่ายรูปหรือมาเต้นอะไรคนเดียวคงตลกแย่
 
 
แต่ทันทีที่เดินมาถึงสนามหญ้า เธอก็ได้ยินเสียงเหมือนคนกำลังเดินฝ่าสนามเข้ามา
 
 
 
 
หือ....?
 
 
 
 
ร่างเพรียวหันไปมองทางซ้ายมือซึ่งเป็นสนามบอล ปรากฏเงาใครคนหนึ่งซึ่งดูก็รู้ว่าเป็นผู้ชายกำลังก้มๆเงยๆพร้อมกับกำลังทำท่าเหมือนเรียกอะไรอยู่ ผมสีดำตัดสั้นแบบนักเรียนชายทั่วไป ทั้งแผ่นหลัง เสื้อผ้า หน้า ผม ชุ่มไปด้วยเหงื่อ
 
 
 
ใครกันน้า....ดูคุ้นๆจัง
 
 
 
พออีกฝ่ายเดินมาใกล้มากขึ้นเท่านั้นแหล่ะ
 
 
 
หน้าตาที่บิดเบี้ยวคล้ายกำลังจะร้องไห้แบบนั้น ผมเปียกเหงื่อที่ยุ่งกระจายยิ่งกว่าใครแบบนั้น (...)
 
 
 
 
อะเระ...ค...โคเระวะ..!!?
 
 
 
 
 
...... อชิระ เชษฐ์ตระกูลวงศ์ .....


ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุนทันทีที่ได้สบตาเข้ากับดวงตาสีดำซึ่งแม้จะมีสีหน้าที่แปลกไปจากเดิม
 
 
ใบหน้าเรียวได้รูปมีเม็ดเหงื่อผุดขึ้นเต็มมองกลับมาด้วยสายตาขอความช่วยเหลือสุดๆ
 
 
ทุกสิ่งราวกับหยุดนิ่ง ไร้ซึ่งเสียงใดๆ
 
 
มีเพียงเสียงเบาๆลอดไรฟันของเด็กสาว กับสัญญาณถึงอะไรบางอย่างกำลังเริ่มขึ้น

.....................................

 

"เนียรรรรร์ อย่ามองพี่แบบนั้น แล้วก็อย่าเพิ่งขำพี่ด้วย!"

"ฟฟฟ ปป...เปล่านะคะ หนูยัง ไม่ ...ไม่ได้ขำ เล้ยยยยยยยยยย"

"เสียงซู้งงงงงงงงงง เชียวนะ คร้าบบบบบบบบบบบบบ"

"พี่ไข่หวานก็อย่ามาซู้งงงงงงงงงง ตามหนูสิคะ!"

"พี่ซู้งงงงงง กว่าอยู่แล้ว มายืนเทียบกันก็ได้"

"......คนละสูงละค่ะพี่"

อา............. คนเราบทจะเล่นมุกก็เล่นเลยวุ้ย

"แล้วนี่ยังไม่กลับอีกเหรอ ช่วงนี้รถติดมากนา กว่าจะถึงบ้าน เอ๊ะ รึบ้านเราอยู่แถวนี้?"

อชิระปาดเหงื่อที่หน้าผากทีหนึ่งแล้วมองๆรุ่นน้องตัวเองพลางคะเนสภาพการจราจรในหัวไปด้วย

"กำลังจะกลับละค่ะ พี่นั่นแหล่ะ มาทำอะไรแถวนี้..." เธอเว้นประโยคไว้เพื่อชะโงกหน้ามองดูรอบๆสนามบอล "........คนเดียวคะ?"

"คือพี่ ..............." สีหน้าของเด็กหนุ่มสลดลงอย่างเห็นได้ชัด แววตาแสดงความเจ็บปวดออกมาจนนรรัตน์หวั่นใจนิดหน่อย คิดกลัวว่าอาจจะมีเหตุไม่พึงประสงค์เข้า

"...สิ่งสำคัญของพี่น่ะ ............มัน...หายไป"

"สิ่งสำคัญ?"

"เราอยู่ด้วยกันมานาน มัน... มันช่างน่าอับอายนัก ที่รักษาไว้ไม่ได้!"

เฮ้ๆ........ทำไมมันดูดราม่าซีเรียสขนาดนี้ล่ะ?

"เอ่อพี่ไข่หวานคะ ใจเย็นๆก่อนนะ หายใจลึก ลึกกกกกกก" เด็กสาวยกมือคล้ายๆกำลังปรามๆ ก่อนจะเริ่มนำสูดลมเข้าปอดเพื่อหวังให้อีกคนทำตาม .. ซึ่งเขาก็หายใจเข้ายาวๆแต่ดูไร้เรี่ยวแรงพิกล เธอเองก็ได้แต่มองด้วยสายตาเป็นห่วงว่าจะเป็นอะไรมากรึเปล่า

"ทีนี้พี่มีอะไรก็ค่อยๆพูดนะคะ แต่ถ้าไม่อยากให้หนูรู้ พี่หันไปพูดกับต้นหญ้าก็ได้ หนูจะเอามือปิดหูไว้"

"ไม่ๆ ต้นหญ้าช่วยอะไรพี่ไม่ได้หรอก"  ...............อยากวาดอิโมติค่อน ; v ; ใส่หน้าพี่ไข่หวานตอนนี้จัง ... รู้สึกว่ามันเป๊ะมาก

"อ้าว? ...หรือว่ามันเป็นเรื่องร้ายแรง??"

"ใช่............"

......................................................................

จู่ๆทั้งนรรัตน์และอชิระก็เงียบพร้อมกันเฉย ...

แต่สุดท้ายฝ่ายชายก็มีทีท่าเหมือนกับถอนหายใจคอตกๆก่อนจะเงยหน้าพูดอย่างจริงจัง

"เบนจามินของพี่หายไปน่ะ"

"เบนจามิน........"

เบนจามิน.........เบนจามิน.........ลูกฟุตบอลนั่นนะเรอะ!

"อ่าฮะ พอดีเมื่อวานพี่เอากลับไปผิดลูก ตอนเช้าวันนี้เลยรีบมาหาที่โรงเรียนแต่ก็ไม่ทัน พักกลางวันก็ถามเพื่อนแล้วแต่ก็ไม่มีใครเจอ เลยต้องมาหาเองหลังเลิกเรียน โธ่...เบนจามินของพ่อ ป่านนี้คงนอนเหงาอยู่ที่ไหนแล้วก็ไม่รู้"

พี่ไข่หวานพูดเหมือนลูกพี่หายจริงๆเลยนะคะนั่น.... แต่จะว่าไปเราก็เคยเห็นพี่แกหอบไปไหนมาไหนด้วยบ่อยๆอยู่แล้วแฮะ ... อืมมม ไม่แปลกๆ

ด้วยความที่เข้าใจเวลาของรักของหวงหายไปและอยากหาให้เจอนั้น บวกกับที่คุยมาก็ขนาดนี้แล้ว

"เคพี่ งั้นเดี๋ยวหนูช่วยหาละกัน กลับเย็นหน่อยรถคงโล่งกว่านี้ ดีกว่าไปนั่งกร่อยบนรถนิ่งๆนานๆด้วยค่ะ"

"เฮ้ยเดี๋ยว มันจะไม่เย็นไปเหรอ? =[]="

"สองคนหาน่าจะเร็วขึ้นนะคะ ดีไม่ดีเจอเร็วก็ได้กลับเร็วขึ้นไง"

"แต่............" อชิระเงยหน้ามองผืนฟ้าที่เริ่มโรยด้วยสีม่วงเจือมากับสีส้มปนแดงที่ขอบไกลลิบ แล้วกลับมามองหน้าเด็กสาวอีกรอบอย่างไม่ค่อยจะแน่ใจนัก

"..... เอาเถอะพี่ จริงๆหนูไม่อยากทำพี่ลำบากใจนะ แค่อยากช่วยอะค่ะ แต่ถ้าพี่ไม่โอเคหนูก็ ..... ไม่เป็นไร"

นรรัตน์เอียงคอเกาหัวเบาๆและเสมองไปทางอื่นเล็กน้อย ทั้งที่ในใจจริงๆอยากบอกว่าไม่เป็นไรหรอกน่า อยากช่วยอยู่แล้ว แต่ก็นะ ... ทั้งที่ถ้าตอบตกลงมาก็จะไม่รู้สึกลังเลขนาดนี้หรอก

เด็กหนุ่มพยักหน้าตอบนิดหน่อยก่อนยิ้มแห้งๆให้ "โทษทีนะ เนียร์กลับไปก่อนเถอะ พี่หาต่ออีกหน่อยล่ะ ไม่เจอพรุ่งนี้ค่อยมาใหม่"

"...งั้น โชคดีนะพี่ หาเจอไวๆนะคะ" สุดท้ายเธอก็ต้องจำยอมปล่อยให้เขาเดินหาลูกฟุตบอลต่อไปคนเดียว

    นรรัตน์เดินจากสนามบอลออกมาจนจวนเจียนจะถึงประตูเล็กของโรงเรียนแล้ว ก็เห็นกับหลังของใครซักคนไวๆเลี้ยวลับออกไปจากประตู เธอจึงวิ่งสุดฝีเท้าเพื่อจะไล่ตามใครบางคนให้ทัน

สายลมตีปะทะหน้าจากความเร็วจนผมเพ้าที่เป็นหน้าม้าปลิวเปิดเห็นหน้าผาก การวิ่งด้วยปลายเท้านั้นทำให้ไม่เกิดเสียงดังบนพื้นและยังทำให้เคลื่อนตัวได้เร็วขึ้นกว่าทิ้งน้ำหนักทั้งตัวลงเต็มฝ่าเท้า

แต่นี่มันคือรองเท้านักเรียน ไม่ใช่รองเท้ากีฬาที่ใช้วิ่ง จึงทำให้ความเร็วตกลงไปสัก 20% เห็นจะได้

ผลก็คือแผ่นหลังที่ไล่ตามมานั้นหายลับไปแล้ว

เธอลองหันมองซ้ายขวาอีกครั้ง เผื่อจะเจอกับสีเครื่องแบบที่โดดเด่นไม่เหมือนใคร แต่ก็นั่นล่ะ โพล้เพล้ขนาดนี้แล้ว คงไม่เหลือใครอยู่ให้ตาม................รึเปล่านะ?

ตรงรถเข็นขายลูกชิ้นปิ้งข้างประตูโรงเรียนนั้นมองเห็นร่างผอมเล็กแบบเด็กผู้ชายในชุดนักเรียนกางเกงสีเขียวเทากำลังหยิบเงินจ่าย เธอเห็นแล้วล่ะ แต่กำลังรอให้เขาถือของให้เรียบร้อยก่อนแล้วจึงเดินก้าวเร็วๆเข้าไปหาทั้งที่ยังหอบอยู่เล็กน้อย

"ทะเลลลลลล ทะเลใช่มั้ย!"

เจ้าของชื่อตกใจสะดุ้งเฮือกกำถุงลูกชิ้นแน่น โชคดีที่ไม่เผลอปล่อยมันลงกับพื้น เขายังคงยืนนิ่งแต่เงยหน้าขึ้นเล็กน้อยให้ตาพอมองลอดจากเส้นผมที่ไว้ยาวจนปรกตา
ทะเลพยักหน้ารับโดยที่ยังไม่พูดอะไรจนกระทั่งเพื่อนร่วมชั้นวิ่งมาอยู่ตรงหน้า

"โอ๊ยย โชคดีชะมัด เออ เรามีอะไรจะถามนายหน่อย"

"อ........อะไรเหรอ............." เขาเหลือบมองเธอแบบกล้าๆกลัวๆ เสียงที่ออกมาจากปากนั้นเบากว่าปกติจนนรรัตน์ต้องเดินเข้ามาใกล้ขึ้นอีก

"ทะเลเพิ่งออกมาจากโรงเรียนใช่มะ? นายเห็นเบ.......ลูกฟุตบอลรึเปล่า"

เด็กหนุ่มผิวคล้ำมองตาปริบๆอยู่หลังผมหน้า ".......ลูกฟุตบอล? .........ลูกฟุตบอลของเนีย?"

"ไม่ๆ ไม่ใช่ของเรา" เธอยกมือเกาหัวพลางส่ายหน้าไปมา "ลูกฟุตบอลของพี่ไข่หวานน่ะ"

ทะเลสีหน้าเปลี่ยนไปนิดหนึ่งคล้ายว่าคิดอะไรออก ... ใช่แล้วล่ะ เพราะตอนที่เขามาสัมภาษณ์ ก็เจออชิระเล่นฟุตบอลอยู่ แถมตั้งชื่อให้เจ้าลูกกลมๆนั่นอีก

"...เบน...เบน..จามิน?"

"ใช่ๆ ทะเลก็รู้จักสินะ นายพอจะเห็นบ้างมั้ยอะ พี่เค้าหาใหญ่เลย"

เขายืนนึกไปถึงเมื่อวานที่ตัวเองเดาะตะกร้อเล่นอยู่ที่ข้างสนามฟุตบอลตั้งแต่หลังโรงเรียนเลิกสักพัก แล้วก็เห็นเด็กผู้หญิงตัวสูงที่คุ้นเคยดีเนื่องจากวีรกรรมจากห้องสีนั้นทำให้เจ้าตัวจดจำได้แม่นแม้ว่าจะมองจากที่ที่ค่อนข้างไกล และลูกฟุตบอลลูกหนึ่งที่วางอยู่บนสนาม ซึ่งตอนนั้นเขาก็ไม่รู้หรอกนะว่าของใคร นึกว่าของทางโรงเรียนด้วยซ้ำ

แต่จะว่าไป ถ้าเป็นของโรงเรียนจริงๆละก็ต้องเก็บไปหมดสิ ไม่น่าจะเอามาไว้เกะกะสนามแบบนี้.... ถ้าอย่างนั้น.........

"........เห็นคนมาเล่น"

"หา? ใครอ่ะ?"

"...............พิมพ์............ น่าจะ.........."  ทะเลพูดตะกุกตะกัก แม้ว่าเขาจะจำได้อย่างแม่นยำแต่ไม่มั่นใจว่าเป็นเรื่องที่ควรบอกรึเปล่า น้ำเสียงจึงยังติดขัด

"พิมพ์เตะบอล??? จริงดิ?"

แต่คิดๆไปแล้วก็ไม่น่าจะเป็นเรื่องเสียหาย จึงพยักหน้ารับรองอีกครั้ง เป็นการแก้ความสงสัยให้กับเด็กสาวที่เลิกคิ้วทำหน้าแปลกใจ .........พิมพ์อัปสรคนนั้นน่ะเหรอ..........

"...อ่า.... เออ เอาเถอะๆ แล้วนายรู้มั้ยว่าพิมพ์เอามันไปไว้ที่ไหน โอยสาธุ ขออย่าให้เอาไปเก็บรวมกับลูกอื่นเลยนะ"

"ไม่รู้ ......... "

ทะเลก้มหน้าลงคล้ายกับว่ารู้สึกผิดที่ช่วยอะไรไม่ได้มากกว่านี้ ทำให้เธอต้องรีบยกมือเขย่าๆตบๆบ่าอีกฝ่ายเป็นเชิงปลอบ

"ไม่เป็นไรน่าาาาา เดี๋ยวเราลองถามพิมพ์ดูก็ได้ นี่ถ้านายไม่บอกนะป่านนี้เราก็ไม่รู้จะทำไง ยังไงก็ขอบใจนะทะเล"

นรรัตน์ยิ้มกว้างอย่างจริงใจให้กับเพื่อนของเธอ หวังว่าจะทำให้เขาสบายใจได้
ได้ผล ทะเลดูมีท่าทีสดใสขึ้น  ............. ละมั้ง..... น่าจะนะ............

"อ่าฮะ อย่าคิดมากนะ แค่นี้นายก็ช่วยเราเยอะแล้วล่ะ"

สายตาจริงจังนั่นพยายามสื่อให้รู้ว่าเธอไม่ได้พูดเพื่อเอาใจทะเล แต่ว่ารู้สึกแบบนั้นจริงๆ

คำตอบที่ได้รับก็มีเพียงกิริยาพยักหน้าอันเป็นสิ่งที่เขาทำบ่อยๆ เธอยิ้มให้แล้วถอยออกมาโบกมือลาทะเล

"เรากลับก่อนล่ะ เย็นมากละ  แล้วเจอกันพรุ่งนี้นะ!"

".........อือ"

เด็กสาวกึ่งวิ่งกึ่งเดินออกไปหารถรับจ้างแถวนั้น เนื่องจากเวลานี้แล้วลุงบุญคงไม่ลำบากออกไปส่งนักเรียนคนเดียวที่สถานีรถไฟฟ้าหรอก

...............................

    บนรถประจำทางที่จอดนิ่งท่ามกลางการจราจรช่วงค่ำที่ติดหนึบเป็นตังเมอยู่แล้ว เด็กสาวหยิบมือถือสีเขียวอ่อนของตัวเองขึ้นมาเช็คไทม์ไลน์ทวิตเตอร์ของตัวเองหลังจากที่งีบหลับไปตื่นหนึ่ง

 Neirだよ! : โอ้วววววว ฉันถึงบ้านชาติหน้าแน่ๆ

นิ้วโป้งกดส่งข้อความขึ้นไปบนไทม์ไลน์ก่อนยกมือปิดปากหาว สมัยอยู่โรงเรียนเก่าไม่เคยพบปัญหาการสัญจรยอดนิยมแบบนี้เลยเพราะใกล้รถไฟฟ้ามากเสียจนแทบเดินสบายๆไปได้
แต่ช่างเถอะ ครั้งนี้เธอก็ออกมาเย็นเองด้วยล่ะ
..................

แล้วป่านนี้พี่ไข่หวานจะหาเบนจามินเจอรึยังนะ?................

ความคิดสุดท้ายผุดขึ้นก่อนที่จะหลับตางีบไปอีกครั้งเพราะความเย็นของแอร์ในรถกับความเพลียช่วงเย็น 


สรุป

- เนียร์มัวแต่ดูยูทูปเพลินจนกลับบ้านเย็น
- เจอพี่ไข่หวานที่อยู่ในสภาพไม่สู้ดีนัก
- รู้ว่าเบนจามินหายไป
- อาสาจะช่วยหาด้วย แต่อีกคนไม่อยากให้อยู่เย็นๆเลยต้องกลับ
- ออกไปเจอทะเลซื้อของกินอยู่ข้างรร.
- ถามทะเลเรื่องลูกฟุตบอลของพี่ไข่หวาน
- ทะเลบอกว่าเห็นพิมพ์เอาไปเล่น แต่ไม่รู้ที่เก็บ
- กะว่าจะไปถามพิมพ์ในวันต่อไป
- ยังห่วงๆอยู่ว่าจะหาเจอรึยัง


-----------------

เวนท์นี่มันอะร๊าย ๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕ /ไหมฟ้าต่อยชั้น

ตอนแรกมันคือ SS ......แต่ไปๆมาๆ มันยาวเกินจะเป็น SS แล้ว /น้ำตาไหล
 
นี่มันเปิดรูทกับพิมพ์!

Comment

Comment:

Tweet

เพิ่งชมอยู่ฟิคก่อนว่าไข่หวานกลับมาเป็นผู้เป็นคน....ไฉนฟิคนี้กลับมาเสื่อมอีกแล้วเนี่ย



แหมมมมมมมม



ในที่สุดทะ้ลก็มีบทพูดกะเขาบ้าง แถมเข้ามาเป็นฟันเฟืองหลักของฟิคนี้อีก


ทะเลรู้...ทะเลเห็นสินะ

#6 By Fern-CS#4 on 2012-09-24 20:55

ฮา #2 //โดน #2 ต่อย นี่หลอนยังไม่สำนึกอีกเรอะ


อาห์ ฉันรักพาโรดี้นี้ เนียร์ระวังมันจะกลายเป็นพาโรดี้แอบรักนะจ้ะ (ปืนxไหม เบนxพิมพ์???) ฉันสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างในซันเซ็ท //โดนต่อยอีกรอบ


อนึ่ง รูทเนียร์ //เก็ท

#5 By ::LaLa Mellark:: on 2012-06-19 20:28

อับดุลทะเลเปิดตัวแล้ว...
//แหมแหมแหมมมม

#4 By อ-อ-ง-ฟ-อ-ง on 2012-06-19 20:12

พี่ไข่หวานซวยตล๊อดดดด
ปล. แอบอยากแต่งต่อมั่งแฮะ ขอดูก่อน อิอิ

#3 By โซนิชคุง on 2012-06-19 19:09

พวกเธอเห็นMS นุ้งไหมเป็นอะไร555555555555555555555555
แหมไข่เนี่ยยยยยยยร์ แหมมมมมมมมมมมมมมมมม
ปล. ทะเล....

#2 By MintieZ commu on 2012-06-19 17:48

/ทะเลรู้ทะเลเห็น...

#1 By I'm ProtozoA on 2012-06-19 17:18