[SS] เรื่องคืนนั้น

posted on 30 Aug 2012 23:38 by kyodai-cs
 
เอ็นทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของโครงการโรงเรียนลูกบาศก์
 
 
*โปรดอ่าน MS/SS เหล่านี้ก่อนเนื่องจากเป็นความเดิมในเรื่องราวของพาร์ทนี้*
 
 
 
 
(ทั้งหมดเรียงตามไทม์ไลน์เวลาของวันเดียวกันมาเรียบร้อยแล้ว)
 
 

Timeline :: 16 พฤษภาคม 2555 (17 พฤษภาคม 2555)

 

ตัวละครที่เกี่ยวข้อง ::  นรรัตน์  พิชัยยุทธ (เนียร์) รุ่น 5 / พี่ป๋อง กพล ทองพลับ (.........)


เสียงมือถือดังเป็นเสียงเพลงประกอบซีนนารี่ในเกมคอนโซลขึ้นท่ามกลางความมืด จังหวะสั่นกึกๆบนโต๊ะนั้นเหมือนเป็นตัวเร่งเร้าให้เจ้าของที่นอนห่อผ้าห่มอยู่บนเตียงรีบตะครุบหมับ
แสงไฟจากหน้าจอฉายเวลาดิจิตอลที่ตั้งปลุกเอาไว้

ขณะนี้เป็นเวลา 12.35 น. ...หรือ เที่ยงคืนสามสิบห้านาทีแล้ว

ร่างที่อยู่บนที่นอนนั้นนอนนิ่งลืมตาปริบๆอยู่ครู่นึงก่อนจะลุกพรวดขึ้นมาเปิดคอมพิวเตอร์เครื่องกะทัดรัดที่ตั้งไว้ริมโต๊ะ ข้างๆมีกองหนังสือและชีทเรียนจากโรงเรียนเก่าที่ยังไม่ได้เก็บ
รอสักพักหนึ่งไฟหน้าจอก็สว่างขึ้น แม้จะเป้นเวลาไม่กี่นาที แต่สำหรับเธอมันเหมือนจะนานกว่าปกติมากนัก

โดยเฉพาะในเวลาที่เร่งรีบเช่นนี้

...ไม่นะนี่มันเที่ยงคืนจะสี่สิบห้านาทีแล้ว!......

โชคดีที่เราท์เตอร์ติดพรึ่บทันใจ ทำให้ไม่ต้องเสียเวลาคอนเน็คเข้าเซอร์เวอร์อินเตอร์เน็ตให้เสียเวลาไปกว่านี้

สีหน้าจริงจังมองสลับไปมาระหว่างหน้าจอมือถือและมอนิเตอร์ พลางวุ่นวายอยู่กับการเข้าเว็บไซต์แห่งหนึ่งที่สามารถฟังวิทยุออนไลน์ได้

ในขณะที่กำลังเชื่อมต่อ เธอก็กดเบอร์โทรศัพท์โทรหาใครคนหนึ่ง ซึ่งไม่นึกว่าจะได้โทรไปด้วยซ้ำ

----------

เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ ..

รู้แต่ว่านี่คงดึกมากแล้ว และเธอก็พยายามดึงความสนใจจากเนื้อหาในวิทยุออนไลน์ที่เปิดค้างเอาไว้ พร้อมกับดึงสติไม่ให้หลับไปก่อน
อันที่จริงถ้าไม่คิดมากมันก็ฟังเรื่อยๆเพลินๆดีอยู่หรอกน่ะนะ

ผ่านไปสักพัก มือถือของเธอก็ดังขึ้น

รู้ได้ทันทีว่าไม่ใช่เพื่อนที่ไหนแน่ๆเพราะป่านนี้คงจะหลับกันหมดแล้ว แถมเพื่อนใหม่เธอก็ยังไม่มีเบอร์สักคน

"สวัสดีค่ะ .........ค่ะ ...ค่ะ อ๋อได้ค่ะ ขอบคุณนะคะ!"

.....เย่สสสส!!

เจ้าหล่อนแทบจะทุบโต๊ะปังๆด้วยความตื่นเต้น แต่นึกได้ว่านี่มันยามวิกาลแล้ว ทำเสียงดังรบกวนขาวบ้านจะไม่ดีเอา

ขณะนี้ เป็นเวลา 3.00 น.

เด็กสาวแทบจะสัปหงกคาเก้าอี้รอมร่อ และก็คงจะถอดจิตไปเฝ้าพระอินทร์ของจริงแน่ๆถ้ามือถือโลลิป๊อบสีเขียวประจำกายของตนไม่ดังขึ้นอีกทีเสียก่อน

เสียงนั้นเรียกสติกลับมาได้อย่างชะงัดนัก

-----------------------------------------------------------

    "สายสุดท้ายของค่ำคืนวันนี้นะครับ เป็นเรื่องราวประสบการณ์น่าตื่นเต้นและน่ากลัวจากที่โรงเรียน จะเรียกว่าแจ็กพ็อตแตกก็ได้นะครับเพราะว่าเธอเจอตั้งแต่วันแรกที่เปิดเทอมเลยทีเดียว เรื่องจะเป็นยังไงเดี๋ยวมาฟังน้องเขาเล่านะครับ สวัสดีครับน้องเนียร์"

"ฮะ...ฮัลโหล สวัสดีค่ะพี่ป๋อง"

เสียงปลายสายที่ดูเหมือนกำลังจะหลับแต่ก็ยังแฝงแววความตื่นเต้นเอาไว้

"สวัสดีครับ สายนี้มาดึกเลยทีเดียว ง่วงรึยังครับ"
"...นิดหน่อยค่ะ ฮ่ะๆ"
"โอเคครับ แล้วตอนนี้ฟังเดอะช็อคอยู่กับใครครับผม"
"....คนเดียวค่ะ นี่ห้องหนู คนอื่นเค้าก็นอนห้องตัวเองกัน"

"อื้อหือ บรรยากาศพร้อมแล้วก็ต่อเลยครับ ว่าเรื่องมันเป็นยังไงมายังไง"

แต่เสียงเน้นอารมณ์สยองที่ชายคนนี้ชอบใช้บิ๊วกับซาวด์หลอนๆที่เปิดคลอนั่นก็ยังคงดำเนินต่อไป..........

"อ่อ...... ค่ะ....................................."

เธอเว้นช่วงแล้วหันไปหาวทางอื่น ... จะเผลอหาวใส่มือถือตอนออกอากาศคงไม่ดีแน่

"คือเรื่องนี้หนูเพิ่งเจอวันนี้เลยพี่ .. สดๆร้อนๆ ตอนเช้ามากๆที่ผ่านมานี่เองค่ะ"

"โอ้โฮ ตอนเช้าวันนี้เลยเหรอครับ!?"

ผู้จักรายการเริ่มออกแอ็คติ้งทางน้ำเสียงมากขึ้น .. หากเห็นภาพตอนนี้เจ้าตัวอาจจะกำลังทำตาเบิกโพลงด้วยก็ได้

"ใช่เลยค่ะพี่ ..............คือ...อ่า ขอไม่บอกชื่อรร.นะคะ"
"อ๋อได้ครับๆ อยู่ตรงไหนไม่ต้องบอกครับ"

"อ่า... เป็นรร.ที่เพิ่งเปิดไม่นานนี่เองอะค่ะ ... แล้วแบบ ตึกเรียนยังไม่เก่าอะไรมากนะคะ"
"เมื่อเช้าก็ .. ไปถึงรร.เช้ากว่าปกติน่ะค่ะ ....ก็ แบบเดินเข้าไปแล้วทั้งรร.เหมือนจะไม่มีใครอยู่เลย แต่ประตูเปิดแล้ว พี่ยามคงไปเดินตรวจที่อื่นอยู่"

"ขอโทษนะครับ ไปถึงเช้าเนี่ย ... เช้า ขนาดไหนเหรอครับ?

"ช่วงตีห้ากว่าๆพี่ ฟ้ายังไม่ค่อยสว่างดีด้วย คือตอนนั้นหนูก็ไม่ได้คิดกลัวอะไรนะพี่ แต่แบบ .... อ่า .. บรรยากาศมัน โหย พูดแล้วยังขนลุกอยู่เลยค่ะ"

เธอเว้นช่วงนิดหนึ่งรอเผื่ออีกฝ่ายจะพูดอะไรต่อ  แต่เมื่อดูแล้วไม่มีเสียงตอบกลับมาจึงเริ่มเล่าต่อ ...
น้ำเสียงเริ่มจริงจังและข้าถึงบรรยากาศยามดึกดื่นที่พาไปขึ้นมาทีละน้อย

"หนูว่าจะขึ้นไปบนตึก แล้วก็เอากระเป๋าไปเก็บบนห้อง แล้วยังไม่ทันจะทำอะไรเลยพี่ มันก็มีเสียง 'ตึ้ง!!!'"
"เสียง ตึ้ง!! เหรอครับ!? .... เอ่อขอโทษอีกทีนะครับ คือมันเป็นเสียงยังไงครับ"
"แบบเสียงอะไรหนักๆลงพื้นอะค่ะ"
"อ่อ แล้ว.. แน่ใจแล้วเหรอครับว่าไม่มีใครหรืออะไรอยู่ในห้อง"
"แน่ใจแล้วค่ะ หนูชะโงกไปดูแล้วไม่มีใครอยู่ในห้องเลย กระเป๋าซักใบก็ไม่มี"

เริ่มสังเกตแล้วว่าเสียงของเธอก็เริ่มสั่นเล็กน้อยเช่นกัน..
และได้ยินเสียงรับคำอย่างลุ้นระทึกเป็นระยะ

"ตอนแรกหนูก็แบบ ..เอ่อ ใจสั่นนิดๆละ แต่ก็พยายามไม่คิดอะไร แล้วตรงระเบียงทางเดินรร.หนู จะมีห้องน้ำอยู่ตรงทุดทาง แล้วก็กำแพงมุมอับบังบันไดอยู่ พอมองไปตรงนั้นก็เห็นเงาดำๆหายไปหลังกำแพงพี่.."
"หาาาาา หายไป?"

...พี่ป๋องเสียงไปก่อนแล้ว..

"คือเหมือนมันแว้บๆอยู่อะค่ะ หนูไม่แน่ใจ เลย.. ลองทำใจกล้าๆเดินเข้าไปดู
"โหย...แล้ว เราไม่กลัวว่าจะ..แบบ ...จะเจอเหรอ"
"ก็กลัวนะพี่ แต่ยังไงดีอะคะ เหมือนตอนนั้นอยากรู้มากกว่าน่ะค่ะ"

"แล้วตอนนั้นน้องหนูก็ส่งข้อความมาพอดี เลยหยิบมือถือเปิดอ่านดู ... แล้วพออ่านจบเท่านั้นล่ะพี่........"
"ครับ..."
"หันไปเจอ........... เงา ... แต่เงานั้นมัน .. มันมีลูกตาเบิกโพลงจ้องหนูเขม็งจากประตูห้องน้ำ แล้วตรงเสื้อเห็นจุดแดงๆเหมือนเลือดหยด .. พี่ต้องนึกนะว่า แบบ .. มันมืดดำหมดเลยเห็นแต่ลูกตา แล้วก็เสื้อผ้า โอยยย"
"...ห...หวาย..........."
"เท่านั้นล่ะหนูไม่อยู่แล้ว หนูหันหลังวิ่งแบบเต็มที่อะ ...ยังไม่จบนะคะ ... อันนี้แบบ ที่สุดของที่สุดเลย"

"พอหนูหันไปนะ หนูเห็นเงากับลูกตาคู่นั้นไล่ตามมาแบบเร็วมาก มาเกือบจะถึงตัวหนูแล้วก็ยื่นมือมาหาแล้วพูดงึมงำอะไรก็ไม่รู้ เสียงช้าๆ เนิบๆ ตอนนั้นแบบ ไม่ไหวละ หนูร้องลั่นแล้วแทบจะกระโดดลงบันไดไปชั้นล่าง"

"เงาดำดำที่วิ่งไล่ตาม.. ตามมาจนจะถึงตัวเลยเหรอครับ"

"ใช่พี่ มันใกล้มาก หนูยังติดตาอยู่เลย"

เสียงเด็กสาวเริ่มสั่นอีก คงเป็นเพราะนึกถึงเรื่องแบบในในเวลาแบบนี้แถมอยู่คนเดียว

"อ่า.. แล้ว ..มีต่อมั้ยครับ"
"นิดนึงค่ะ คือ .. พอหนูรอจนเช้าได้ซักหกโมงกว่าก็จะขึ้นไปเก็บของลงมารอเพื่อนข้างล่าง พอขึ้นไป.... แทบจะแบบ.. ไม่เชื่อสายตาตัวเองเลยค่ะ"

"... ซองมือถือที่หนูคงจะทำหล่นตอนไหนไม่รู้มันวางอยู่ข้างกระเป๋า.. แล้ว ... แล้วหยิบมาดูมันมีรอยมือเปียกๆติดอยู่ด้วย ...ตรงนั้นก็ไม่มีใครแล้ว ... พูดอะไรไม่ออกเลยอะค่ะ มัน.. เบลอไปหมด เหมือนอาการคนกำลังช็อกๆมึนๆ"
"..อืม.. พี่เข้าใจนะครับ น้องเพิ่งเจอเป็นครั้งแรกใช่มั้ยครับ"
"...จะว่างั้นก็ น่าจะเป็นอย่างนั้นมั้งคะ...แต่แปลกนะว่ารร.เพิ่งเปิด หนูไม่นึกว่าจะมี..แถมประวัติเรื่องคนตายหนูก็ไม่เคยได้ยินนะพี่"
"น้องเนียร์ครับ คือของแบบนี้เขาอยู่ทุกที่..มันอยู่ที่ว่าคลื่นของเราจะตรงกับเขาเมื่อไหร่ เพราะฉะนั้นบางทีถึงจะเจอก็คงเป็นรูปแบบนึงที่เขาอยากจะสื่อสารกับน้องน่ะครับ"

ผู้จัดเริ่มบรรยายด้วยน้ำเสียงที่สุขุมแต่คนฟังที่ปลายสายนั้นอดขนลุกวาบขึ้นมาไม่ได้

"อ่อ.. ค่ะ .. "
"ยังไงตอนเช้าๆไม่ก็ว่างเมื่อไหร่ก็ทำบุญไปให้เขา เพราะเขาคงต้องการความช่วยเหลือแล้วคลื่นจูนตรงกันกับน้องเข้า นะครับ"

"ฮะๆ ค่ะ ขอบคุณมากค่ะพี่ป๋อง
"ขอบคุณน้องเช่นกันนะครับสำหรับประสบการณ์สยองขวัญน่าตื่นเต้นปิดท้ายคนสุดท้ายพอดี"
"ค่า สวัสดีค่ะ"
"สวัสดีครับ"

----------

ขณะนี้เป็นเวลา 3.30 น.

...นรรัตน์มั่นใจว่าไปเรียนพรุ่งนี้ต้องหลับซักคาบแน่นอน

ไม่สิ ... คงจะพ่วงสายไปด้วยอีก ร้อยละร้อย


สรุป

- เนียร์ตั้งมือถือปลุกรอเวลาเดอะช็อคมาตอนเที่ยงคืนครึ่ง
- โทรไปเล่าเรื่องผี(?)ที่เจอเมื่อเช้ากับพี่ป๋อง
- เข้าใจผิดไปมหาศาลเลย
- และคืนนี้นอนตีสามครึ่ง... คาดว่าตื่นสายชัวร์ๆ

----------------------

แย่ ตอนนี้มันอะไร ๕๕๕๕๕

/อัพแหวกกระแสความก๊าว
 

Comment

Comment:

Tweet

ก๊ากกกกกก ถ้ารู้ความจริงคงเงิบกันเลยทีเดียวเนาะ

ทะเลจ๋า เจ้าจะได้รับส่วนบุญส่วนกุศลไหมนะ

#7 By Fern-CS#4 on 2012-09-26 22:32

พี่ป๋อง... ทำบุญไปให้นี่ 'สิ่งลี้ลับ' ตนนั้นน่าจะไม่อิ่มนาา 
//นั่งขำ ทะเลกลายเป็นตัวบ้าอะไรไปแล้วเนี่ย 5555

#6 By crystalgirl on 2012-08-31 20:01

ขำทั้งฟิค ๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕
พี่ป๋องโคตรบิวต์.... ๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕

จะมีบทรู้ความจริงมั้ยเนี่ย /อาดูรพวกนายชิงๆ

#5 By T-Han on 2012-08-31 17:58

สหาย...

โคตรขำ 55555555555555555555 
ขำชิบ แกเล่นอะไรของแกกก
พี่ป๋องเจ้าจะบิ๊วท์ทำไมหึ
ทะเลกลายสภาพเป็นวิญญาณซัมติงไปแระ...
ชั้นฮาประโยคจูนคลื่นให้ตรงมาก /ไม่นะพี่ป๋อง
เรื่องคืนนั้นชั้นจะคิดซะว่าฝันปัยยยย /เต้นแบบเกิร์ลลี่เบอรี่ /ไม่...

เราจะต้องแต่งต่อ ฮึบบ...


ปล. พี่นาน่าจะส่งให้พี่ป๋องเช็คคาร์จริงๆนะ...

#3 By ทะเล on 2012-08-31 00:09

เชรี่ยมพี่ป๋อง 55555555555555555555
เนียร์ฮาโคตร แม่ม 555555555555555

#2 By MintieZ commu on 2012-08-31 00:02

โถน้องเนีย......./บีบ

#1 By ฟ.เอ๋ยฟ.แฟง on 2012-08-30 23:59