[SS] In The Rain

posted on 18 Mar 2013 12:21 by kyodai-cs
 
เอนทรี่นี้ เป็นส่วนหนึ่งของโครงการโรงเรียนลูกบาศก์
 
 
*อีเวนท์นี้ต่อเนื่องมาจาก
 
 
Timeline : 30 สิงหาคม 2555
 
ตัวละครที่เกี่ยวข้อง : นรรัตน์ พิชัยยุทธ (เนียร์) รุ่น5 , อชิระ เชษฐ์ตระกูลวงศ์ (ไข่หวาน) รุ่น3  , ทะเล ตะวันรอน (ทะเล) รุ่น 5  
 

----------------------------

สีหน้าของเด็กสาวเปลี่ยนไปนิดๆ หลังจากฟังเรื่องเล่าจากปากคำของเขาจบ
เธอรู้สึกต้องหันหน้าไปทางอื่นอย่างรวดเร็ว ไม่อย่างนั้นคงไม่ดีแน่นอนถ้าจะหลุดขำออกมาต่อหน้า

"เนียร์ ทำหน้าแบบนั้นหมายความว่าไงเนี่ย"

เด็กหนุ่มร่างสูงขยี้น้ำฝนเบาๆออกจากผมสั้นกึ่งเกรียน เพราะเกรงว่าหากสะบัดแรงอาจจะทำคนตรงหน้าเปียกเอาได้ สายตาและคิ้วแสดงความสงสัยในท่าทีของรุ่นน้องตัวเองอย่างปิดไม่มิด

"เปล่าๆค่ะพี่ ขวัญเอ๋ยขวัญมาน้า หนูก็เคยเจอนะแบบนี้"
"หือ เฮ้ย เอาจริงดิ อย่าพูดมากกว่านี้เลยขอร้อง"
"กรรม หนูนึกว่าเราสองคนเจอเหมือนกัน พี่จะได้ไม่เหงาที่เจอคนเดียวไง"
"เจอเยอะมันหมายความว่ามีเยอะ"

อชิระลูบหน้าลูบตาที่ยังชื้นน้ำฝนปนกับเหงื่อ ผิดกับนรรัตน์ที่แอบยิ้มอยู่คนเดียว

โธ่พี่ไข่หวาน..........
สงสารนายจริงๆเลยทะเล

"แล้วพี่ไข่หวานจะทำไงต่อเนี่ย ฝนยังไม่หยุดเลย มีร่มมาปะคะ"

เธอชะโงกเมียงมองรุ่นพี่ร่วมสายและชมรม จริงๆถ้าให้คะเนจากสภาพที่เปียกปอนแล้วมันเดาได้ไม่ยากอะไรเลย .... แต่สายตาที่มองสำรวจเขาอยู่ก็ดันเผลอแอบจ้องมองเสื้อแนบเนื้อเข้าอย่างอดไม่ได้

.... อัยยะ... พระเจ้า ...แอบล่ำนะพี่ ....ฮึ่ย!!

และแล้วภวังค์ชั่วคราวก็เป็นอันกระเจิงเนื่องจากอีกฝ่ายเอื้อมมือมาเขย่าไหล่เบาๆพลางเอียงหน้ามาหา

"ได้ยินที่พี่พูดเมื่อกี้เปล่า ลืมเอาร่มมาน่ะ"
"อ้อ ค..ค่ะๆ ฮ่าๆ ...แหะๆ .."

นรรัตน์ลูบท้ายทอยเก้อๆ จนอชิระมุ่นคิ้วเล็กๆอีกที ก่อนจะยิ้มออกมาแล้วหัวเราะนิดๆ

"มองอะไรอยู่เหรอไง ค้างเชียว"
"พรืดดดดดดดดดดด"

...หนูไม่ได้ตั้งใจนะ หนูไม่รู้จะเอาสายตาไปไว้ที่ไหนตะหากกก!

"เป็นสาวเป็นนางนะ 5555" เขายกเบนจามินขึ้นมาคล้ายจะดุนๆหัวรุ่นน้องแบบหยอกเล่น ซึ่งเธอก็พยายามยกแขนเบี่ยงๆและหัวเราะไปด้วย

"พี่ไข่หวานคิดไปเองละล่ะ xD 555"
"เผลอไม่ได้เลยเนี่ย ..เฮ้อ แล้วเราไม่รีบกลับรึไง"
"อ๋อ ว่าจะไปตอนที่ฝนเริ่มซาแล้วอะค่ะ ตอนแรกเห็นลมพัดแรงซะ เดี๋ยวร่มเอาไม่อยู่"

นรรัตน์ล้วงหยิบร่มพับมาจากถุงผ้าที่พกเสริมมาเพื่อใส่ร่มโดยเฉพาะ เงยหน้ามองท้องฟ้าที่ตอนนี้ฝนเริ่มเบาลงบ้าง พอที่จะเดินออกไปได้ง่ายๆ จากนั้นจึงหันมาหาคนข้างๆก่อนจะตัดสินใจถามออกไป ตามประสารุ่นน้องที่ดี

"พี่ไข่หวานจะติดร่มไปกับหนูมั้ย "

อชิระเกาแก้มครุ่นคิด ..หากรอให้ฝนหยุดก็คงมืด ไม่ก็รถติด ..  แต่ไหนๆมันจะติดก็ติดตอนอยู่บนรถน่าจะดีกว่า ..

"ฮะๆ ยังไงก็ฝากด้วยนะเนียร์ โทษทีที่ต้องเบียดเบียนพื้นที่ในร่มหน่อยล่ะ"
"โธ่ นี่พื้นที่สาธารณะค่ะ ไม่หวงหรอก"

เด็กสาวยิ้มนิดนึงแล้วกางร่ม เธอยกมือขึ้นสูงกว่าปกตินิดหน่อยเพื่อให้อชิระมุดเข้ามาได้

.... สูงจัง...

แม้จะไม่ใช่ครั้งแรกที่ต้องใกล้ชิด แต่เป็นครั้งแรก ในสถานการณ์แบบนี้
นัยน์ตาสีโกโก้เหลือบมองใบหน้าด้านข้างเขาแว่บนึง แม้ว่าสภาพแวดล้อมปัจจุบันจะไม่ได้มีแต่ผู้หญิงแบบโรงเรียนเก่า และในห้องเรียนเป็นเวลาสองสามเดือนที่ผ่านมา เพื่อนๆก็มีทั้งชายและหญิง แถมเพื่อนผู้ชายที่สนิทก็มี

....แต่มันแตกต่างออกไป.....

"เออใช่ เนียร์เอาร่มมาเดี๋ยวพี่ถือให้ดีกว่า"
"หะ ไม่เป็นไรพี่ ดูสิตัวเองหิ้วอะไรมาเยอะแยะ เดี๋ยวถืออะไรไม่ถนัดหรอก"
"โธ่ มือพี่ว่างตั้งมือนึง ยังไม่ถือว่าเยอะหรอก ถือว่าแลกกันละกัน เนียร์ให้เข้าร่ม ส่วนพี่ถือให้ เอาเปล่า"

เธอมองหน้าเขาสลับกับร่มในมือ ในเมื่ออีกฝ่ายเสนอน้ำใจมา จะปฏิเสธไปก็น่าเกลียด ..
...
มือที่ถือร่มอยู่ตอนนี้ไม่ใช่เจ้าของของมันแต่อย่างใด

ทั้งคู่เดินท่ามกลางสายฝนออกจากตึกตรงไปยังประตูทางออก โดยที่ผ่านเพียงแค่สนามฟุตบอลเท่านั้นก็จะถึงที่หมาย

รู้สึกเวลามันช้าจังนะ...

นรรัตน์ถือกระเป๋าสองมือเดินตรงไปข้างหน้า พลางนึกเรื่อยเปื่อย..

ฉากนี้ยังกะการ์ตูนโชโจซักเรื่องที่เคยอ่านเลยแฮะ

"เขยิบมาหน่อยสิ เดี๋ยวก็เปียกหรอก"

อชิระเอียงร่มเข้ามาเล็กน้อย คล้ายกับว่าจะดึงให้เธอเข้ามาใกล้อีกนิด

"ถ้าเหม็นตัวพี่ก็เบลอๆทนๆไปก่อนนะ เดี๋ยวก็ถึงป้ายรถเมล์ละ" เขาหันมายิ้มให้รุ่นน้องคนนี้ ..ที่เคยช่วยเหลือเขา ครั้งนี้ก็ครั้งที่ 2 แล้วสินะ

"หือ เหม็นจริงป่านนี้หนูยอมตากฝนแล้วล่ะ" นรรัตน์ยิ้มตอบพลางแกล้งถูจมูกฟืดๆ แล้วก็เผลอจามเข้าจริงๆ ทำเด็กหนุ่มต้องชะงักฝีเท้าลง

"เอ้า นี่ตกลงเหม็นรึไม่เหม็น จามเลย 55"
"ไม่เกี่ยวววว จมูกมันลั่น"
"ลั่นแบบนี้เดี๋ยวก็ไม่สบายขึ้นมาจริงๆหรอก ช่วยคนอื่นตัวเองเป็นเองไม่ดีนา"
"ง่ะ นิดเดียวเองพี่ไข่หวาน เดี๋ยวขึ้นรถงีบแปบก็หายแล้ว"
"พี่ไม่อยากเป็นต้นเหตุให้เนียร์ไม่สบายน่ะสิ รีบไปเถอะ"

อชิระใช้มือรุนไหล่เธอให้ออกเดินอีกครั้ง ทำให้เด็กสาวที่ยืนซับจมูกอยู่ต้องขยับเท้าก้าวออกไปอย่างจำใจ

....เฮ้อ ต้นเหตุอะไรกัน มันช่วยไม่ได้นี่นา...

------------------------

รถเมล์สายหนึ่งแล่นผ่านหน้าไปแล้ว
ตอนนี้ร่มคันนั้นกลับมาอยู่ในมือเจ้าของอีกครั้งหนึ่ง
เธอสะบัดน้ำและหุบเก็บให้เรียบร้อย และรอสายของตัวเองบ้าง ซึ่งยังไม่มีทีท่าว่าจะมาในตอนนี้ เนื่องจากสายฝนที่ยังตกพรำๆตลอดช่วง

...กลายเป็นที่ผ่านมาเมื่อกี้มันเร็วเกินไปรึเปล่านะ...
คิดอะไรเนี่ย ตลกจัง ....

นรรัตน์ถูจมูกอีกครั้ง มันยังมีอาการฟุดฟิดไม่หาย ..แย่ สงสัยจะโดนละอองฝนเมื่อกี้จริงๆ หวังว่าพี่แกคงไม่ติดเราไปตอนนั้นนะ

-----------------------

ป้ายรถเมล์ที่เคยแน่นขนัดด้วยผู้คนที่มาหลบฝนได้ซาลงแล้ว
ฮู้ดของเสื้อกันฝนเลิกลงมา เห็นปลายผมหน้าเป็นหยดละอองน้ำเล็กๆ ชื้นๆเกาะเต็มไปหมด เขาปัดๆขยี้อย่างระวังไม่ให้ผมมันเปิดหน้ามากเกินไปนัก
ไม่มีคนที่เขารู้จักยืนอยู่ตรงนั้น


....


...


พรุ่งนี้ ... เนียจะล้อเรามั้ย......................

มันไม่มีอะไรที่ EPIC ไปกว่านี้แล้วจริงๆ..

----------------------------------
สรุป

- พี่ไข่หวานวิ่งหนีผี(?)มาเจอเนียร์ละเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง
- เนียร์รู้แน่ล่ะว่าจริงๆคือใคร
- แอบส่องพี่แกไปวูบนึง (..........)
- แล้วก็ได้สติเพราะโดนถามเรื่องกลับบ้าน
- ชวนติดร่มไปด้วยกันซะเลย
- บรรยากาศโชโจเบาๆจนถึงป้ายรถเมล์ พี่ไข่กลับก่อน
- และหลังจากเนียร์ขึ้นรถไปแล้ว ทะเลก็โผล่มากังวล...

-----------------------------
 
ย้อนยุคย้อนวันวานกันเลยทีเดียว 555555555555
//แทนที่จะทำ DB ม.5 ต่อ... /เบลอทิ้งไป

Comment

Comment:

Tweet

/มองทะเลซับน้ำตาเม้นต์บนๆ...
/วันนี้พี่ไข่หล่ออีกแล้ววววววววววววว 
เอาใจช่วยนะจ๊ะ เนียร์... 

#3 By เพทาย ณ CS on 2013-03-18 22:12

เนียร์ เราเข้าใจนะ ถ้าปืนหรือพี่หาดอยู่ในสภาพเสื้อเปียกแนบเนื้อแบบนั้นเราก็..... *ปี๊บบบบบบบบ*
//สติของทิชากรหลุดออกจากร่าง555555
มายเพื่อนแสวว เราเอาใจช่วยอยู่นะ ปิดเทอมมานอนบ้านเรานะ หกสวาดสวหกาสาดหสวาดสหกดาหกวาดหกว

#2 By MintieZ commu on 2013-03-18 20:05

/ทะเลซับนั้มตาอย่างปลาบปลื้มและสะเทือนจัย
/ในที่สุดความผีก็เป็นประโยชน์ /ให้พี่จ๋าวได้เห็นซิกแผกพี่ขลั่ย(?)
/ถึงทะเลจะเจ็บปวดที่ยังเป็นผีก็เถอะ /ทรุช
/ไม่ใช่ผีนะะะะะะะะะะะะะะะะะ /พรววากกกกกสสส์

#1 By ทะเล on 2013-03-18 15:05